Jest 13:00. Mam dziś 3 proste korki z ósmoklasistami, do których nie trzeba wielu przygotowań. A teraz mam 3,5 h na inne prace. Siły niewiele, zatem trzeba zrobić plan minimum przynajmniej. To zadziwiające, jak bardzo męczy nierobienie. Ale jak coś zrobię, poczuję się lepiej.
Przejrzałam oferty copywritingowe i złożyłam swoje.
A teraz pora na pisanie wniosków. Najpierw muszę wprowadzić poprawki do napisanego wniosku. Przekroczenie granicy zniechęcenia jest jak przedostawanie się przez grubą błonę z małą dziurą. Niemal nieosiągalne to jest. Ale osiągnę to. W uszach nieznane Kaczmarskie piosenki świąteczne, nawiązujące do tradycji średniowiecznej łączenia narodzin ze śmiercią Chrystusa. Co za niespodziewane odkrycie.
Okej, to po kolei. Otworzyć maila. Zrobione to i otwarty program do wniosków. Teraz, po kolei, wprowadzić poprawki. Za dużo. Za dużo. Wprowadzić pierwszą poprawkę. Wprowadzam kolejne poprawki, zgodnie z właściwością ludzką do wciągania się w realizowane zadanie.
Jedna z poprawek jest bardziej skomplikowana, niż inne, więc tymczasem załatwiłam parę spraw organizacyjnych pracowych. Gdyż trud wstrzymuje mnie w locie.
Wykorzystam też tę przerwę na nabranie sił i napiszę coś w tematyce bloga.
Nie chudnę i nie filozofuję. Tyję i zatracam się w pracach i rozrywkach. Znaczy skłonność do snucia refleksji to jeden z głównych składników mojej natury, ale nic nie pamiętam. Chodzę na terapię wreszcie regularnie, mam większą dawkę leków i liczę na to, że pomoże mi to w mniej stresowym ogarnianiu moich prac. A wówczas może osiągnę wreszcie spokój wystarczający do rozwijania moich nielicznych talentów, zainteresowań i relacji. I może sama przed sobą przyznam, czym dla mnie teraz jest Bóg.
A może zrobię to teraz, zamiast już wracać do poprawek? Bóg jest wielką niewiadomą. Może to dobrze, bo to oznacza wolność w tym sensie, że nie muszę dostosować się do reguł Boga opisanego przez którąś z religii. Z drugiej strony to szkoda, bo nie mam pojęcia, jak się kontaktować z Niewiadomą. Niewiadoma może też być NIEISTNIENIEM. Same wielkie litery, bo to nieistnienie byłoby potężne, obejmowałoby wszelkie światowe wyobrażenia, nadzieje i lęki. Ale wątpię w zupełne nieistnienie Istoty Kierującej Wszechświatem.
A jak się to ma do mojej religii, do której wciąż w pewnym stopniu należę? Czy religia może pomóc dotrzeć do Boga? Czy warto do Niego docierać, skoro może być też okrutny? W mojej religii jest miłością, ale zezwala na wieczne męki, które są konsekwencją wolnych ludzkich wyborów i są sprawiedliwe. W takim ujęciu nie można nawet się złościć na takiego Boga, cała wina na człowieka. Ale nie, bo rodzi się Jezus. Wina na niego, zło na niego. Jeśli człowiek powie, że Jezus Rządzi, to jest ocalony. Mogę mówić to codziennie rano, w południe, wieczorem i przed snem. Czy to wystarczy?
Najważniejsze, ze wprowadziłam wszystkie poprawki i mogę robić nowy wniosek.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz